alofon


alofon
ALOFÓN, alofone, s.n. (fon.) Variantă poziţională a unui fonem. – Din fr. allophone.
Trimis de ana_zecheru, 13.09.2007. Sursa: DEX '98

alofón s. n., pl. alofóne
Trimis de siveco, 10.08.2004. Sursa: Dicţionar ortografic

ALOF//ÓN alofonoáne n. livr. Variantă a aceluiaşi sunet sau fonem. /<fr. allophone
Trimis de siveco, 22.08.2004. Sursa: NODEX

ALOFÓN s.n. (lingv.) Variantă a aceluiaşi sunet sau fonem. [< engl. allophone].
Trimis de LauraGellner, 27.10.2004. Sursa: DN

ALOFÓN s. n. (fon.) variantă a unui fonem, în funcţie de context. (< fr. allophone)
Trimis de raduborza, 15.09.2007. Sursa: MDN

Dicționar Român. 2013.

Look at other dictionaries:

  • alofon — m IV, D. u, Ms. alofonnie; lm M. y jęz. «realizacja fonemu zawierająca oprócz cech fonologicznie relewantnych również szereg cech nierelewantnych w zależności od pozycji głoski (w stosunku do innych) i mówiącego» ‹z gr.› …   Słownik języka polskiego

  • alofón — a m (ọ̑) lingv. varianta fonema zaradi spremenjenega okolja …   Slovar slovenskega knjižnega jezika

  • ȁlomorf — m lingv. varijanta morfema uvjetovana kontekstom (niz i nis u nizak i niskost), {{c=1}}usp. {{ref}}morfem{{/ref}}, {{ref}}alofon{{/ref}} …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • fònēm — m 〈G fonéma〉 lingv. najmanja jezična jedinica koja u riječi (u govornom lancu) unosi razlikovnu vrijednost, a nema svoje značenje; glas u strukturi jezika (roG : roK), {{c=1}}usp. {{ref}}alofon{{/ref}} ✧ {{001f}}grč …   Veliki rječnik hrvatskoga jezika

  • fonem — fònēm m <G fonéma> DEFINICIJA lingv. najmanja jezična jedinica koja u riječi (u govornom lancu) unosi razlikovnu vrijednost, a nema svoje značenje; glas u strukturi jezika [roG: roK], usp. alofon ETIMOLOGIJA grč. phṓnēma: glas …   Hrvatski jezični portal